Wie ben jij nog als als AI voor je denkt?
Waarom voelen belangrijker wordt dan denken
Waarom zingeving, voelen en emotionele ontwikkeling misschien wel de belangrijkste vaardigheden van deze tijd worden. Wat een bijeenkomst met Christian Kromme mij opnieuw liet zien over voelen, niet-weten en waarom echte groei begint bij aanwezigheid.
Leestijd: 6 minuten
Het lawaai van dit mentale tijdperk
We leven in een tijdperk dat verslaafd lijkt aan beweging. Er moet iets gebeuren, iets opgelost worden, iets uitgelegd worden. Stilte vinden we al snel verdacht, vertraging voelt als tijdverlies en niet-weten maakt ons onrustig. Alsof we zijn gaan geloven dat leven betekent dat we voortdurend ergens mee bezig moeten zijn, terwijl die voortdurende activiteit ons vaak juist weghoudt van de ervaring van het leven zelf. We zoeken naar betekenis in versnelling, terwijl betekenis zich meestal pas laat voelen wanneer we stoppen met rennen.
Misschien is dat ook precies waarom de opkomst van AI zoveel raakt. Niet alleen omdat technologie slimmer wordt, maar omdat ze ons confronteert met een ongemakkelijke vraag: waarop hebben wij eigenlijk onze identiteit gebouwd? Als denken, structureren en analyseren steeds meer door technologie worden overgenomen, wat noemen wij dan nog ons werk? En wat blijft er dan van ons over als mens?
Tijdens een bijeenkomst van CoachRegie waar Christian Kromme sprak, voelde ik hoe die vraag bij mij persoonlijk binnenkwam. Niet als theorie, maar als herkenning. Het bevestigde wat ik al jaren zie in mijn werk: dat echte verandering zelden begint in het hoofd, maar in de bereidheid om aanwezig te zijn bij wat we voelen.
Voor mensen die veel begrijpen maar voelen dat inzicht alleen niet genoeg is.
We zijn het leven gaan uitleggen in plaats van ervaren
Veel mensen zijn meesters geworden in verklaren. Ze kunnen haarfijn benoemen waarom ze doen wat ze doen, waar hun patronen vandaan komen en wat er ooit misging. Maar uitleg is nog geen ervaring. Begrijpen is nog geen belichamen. Het leven wil niet alleen begrepen worden; het wil ervaren worden.
Onze ervaring is uiteindelijk een eerlijkere leermeester dan onze theorie over die ervaring.
Daar raakt het Presence Proces voor mij iets essentieels. Niet omdat het ons nog meer laat nadenken, maar omdat het ons uitnodigt terug te keren naar wat hier en nu gevoeld wil worden. We hoeven het leven niet eerst volledig te begrijpen voordat we eraan kunnen deelnemen. Sterker nog: veel van onze onrust ontstaat juist doordat we de levende ervaring inruilen voor mentale controle.
Mentale reuzen, emotioneel zoekend
Als ik naar onze tijd kijk zie ik iets paradoxaals. We zijn mentaal indrukwekkend ontwikkeld geraakt. We beschikken over kennis, systemen en technologieën waar eerdere generaties alleen van konden dromen. Maar tegelijkertijd zijn we emotioneel vaak nog zoekend.
We weten veel, maar verdragen weinig. We communiceren meer dan ooit, maar ontmoeten elkaar minder. We hebben toegang tot oneindig veel informatie, maar raken nog steeds overspoeld door angst, boosheid of verdriet zodra het persoonlijk wordt.
Misschien is de onrust die we om ons heen zien daarom niet alleen een technologische of maatschappelijke crisis, maar ook een uitnodiging tot emotionele ontwikkeling. Niet als luxe voor mensen met tijd over, maar als voorwaarde om mens te blijven in een tijd die ons anders volledig het hoofd in trekt.
Groei ontstaat vaak waar we het niet weten
Misschien ligt echte groei juist op de plek waar ons denken geen antwoord meer heeft. Ons hoofd verdraagt niet-weten slecht. Het wil begrijpen, verklaren en controle houden. Maar het leven laat zich niet altijd verklaren.
De belangrijkste veranderingen in een mensenleven beginnen zelden met zekerheid. Ze beginnen vaak met twijfel. Met een gevoel dat iets niet meer klopt, terwijl je nog niet weet wat er dan wel klopt.
Niet-weten voelt ongemakkelijk omdat we gewend zijn geraakt aan controle. Toch ontstaat juist daar vaak beweging. Niet in wat we al begrijpen, maar in wat we nog niet weten.
Misschien is niet-weten geen probleem dat opgelost moet worden, maar een ruimte waar iets nieuws kan ontstaan.
De kwaliteit van ons leven zit in onze aandacht
De kwaliteit van leven wordt uiteindelijk niet alleen bepaald door wat ons overkomt, maar vooral door hoe wij aanwezig zijn bij wat ons overkomt. Waar gaat onze aandacht naartoe? En vanuit welke intentie geven we die aandacht?
Je zou kunnen zeggen dat aandacht bepaalt waar we zijn, en intentie bepaalt hoe we daar zijn.
In mijn werk zie ik steeds opnieuw dat verandering begint wanneer mensen hun aandacht weer leren terugbrengen naar zichzelf. Niet om zichzelf te analyseren, maar om zichzelf weer te ervaren. Ademwerk blijkt daarin vaak een verrassend eenvoudige en directe ingang.
Wat we werkelijk zijn is niet beschadigd
Misschien is dit wel het meest hoopvolle inzicht: wat we werkelijk zijn, is niet beschadigd. Onze ervaringen kunnen verwond zijn, ons lichaam kan spanning dragen en ons emotionele systeem kan oude pijn bevatten. Maar dat betekent niet dat onze kern kapot is.
Veel mensen leven alsof ze gerepareerd moeten worden. Alsof er iets fundamenteel mis is met hen. Maar misschien hoeven we niet gerepareerd te worden. Misschien mogen we onszelf herinneren.
Onder alle strategieën en beschermingsmechanismen zit vaak nog steeds dezelfde mens. Rustiger. Eerlijker. Aanwezig. Niet perfect, maar wel heel.
Misschien begint persoonlijke ontwikkeling niet bij beter worden, maar bij eerlijker worden naar jezelf.
Daarom is vandaag een betere dag dan morgen
Wat die bijeenkomst van 3 maart mij vooral gaf was geen nieuwe methode, maar bevestiging. Dat het werk dat ik doe aansluit bij wat deze tijd vraagt. Misschien vraagt deze tijd ons niet om slimmer te worden, maar om menselijker te worden. Niet om harder te denken, maar om eerlijker te voelen.
Niet morgen beginnen.
Maar vandaag iets meer aanwezig durven zijn dan gisteren.
Voor mij is het Presence Proces daarin geen truc of methode, maar een praktische weg geworden om mezelf steeds opnieuw terug te brengen naar aanwezigheid. Niet om iemand anders te worden, maar om minder ver weg te raken van mezelf.
Mijn uitnodiging aan jou
Misschien is de echte vraag van deze tijd niet of AI slimmer wordt dan wij.
Misschien is de echte vraag of wij mens genoeg durven worden om ons eigen leven werkelijk te bewonen.
Misschien begint dat niet met grote stappen. Misschien begint het gewoon met iets minder handelen vanuit angst en iets meer aanwezig zijn bij wat er werkelijk speelt. Want uiteindelijk maakt minder handelen vanuit angst ons niet alleen vrijer als mens, maar ook de wereld een stukje mooier.
En misschien begint dat gewoon hier:
Iets minder denken.
Iets meer voelen.
Iets meer aanwezig zijn.
Je kunt drie dingen doen:
1 Alleen het boek lezen
2 Het proces zelf doen
3 Het verdiepen in een begeleide groep
Als je voelt dat je het niet meer alleen wilt doen, ben je welkom.
Vragen die mensen mij vaak stellen na het lezen van dit soort artikelen
Misschien herken je jezelf in delen van dit verhaal. Dit zijn vragen die mensen mij regelmatig stellen wanneer ze hiermee bezig gaan.
Vaak merk je dat niet aan hoeveel je denkt, maar aan hoe moeilijk het is om even niets te doen. Als stil zijn onrust geeft en bezig zijn rust, leef je waarschijnlijk meer vanuit je hoofd dan vanuit aanwezigheid.
Door klein te beginnen. Een paar minuten per dag bewust aanwezig zijn bij jezelf, zonder iets te willen veranderen, is vaak al een begin.
Omdat veel mensen hebben geleerd sterk te zijn door door te gaan. Voelen vraagt soms dat je stopt met vermijden, en dat is wennen.
Ja. Iedereen kan hier zelf mee beginnen. Begeleiding kan helpen, maar de eerste stap is altijd je eigen bereidheid.
Omdat later vaak betekent: wachten tot het echt niet meer anders kan. Soms kun je ook beginnen zonder crisis. Gewoon omdat je voelt dat het tijd is.
Kennismaking
Stuur je contactgegevens naar Dirk Verhoeven Praktijk en dan bel ik je binnen 2 werkdagen terug. Afhankelijk van onze telefonische kennismaking plannen we samen een kosteloze en vrijblijvende ontdekkingsessie met open dialoog in.
