Over Dirk Verhoeven
Ik weet hoe het voelt om vast te zitten.
Niet uit een boek.
Misschien herken je het. Je hebt van alles geprobeerd, je weet wat je moet doen — en toch kom je er niet uit. Of je functioneert prima aan de buitenkant, maar van binnen klopt er iets niet meer.
5x
Vijf keer uitgevallen in mijn werkende leven. RSI, overspanning, bore-out, paniekaanvallen — het volledige repertoire, keurig gespreid over dertig jaar. Elke keer dacht ik dat ik het nu begreep. Elke keer bleek er nog een laag te zijn. Dat is niet het visitekaartje dat de meeste coaches kiezen. Maar het is wel het eerlijkste wat ik over mezelf kan zeggen.
---- VOOR WIE DIT LEEST
Misschien herken je iets hiervan
Je functioneert prima aan de buitenkant, maar van binnen klopt er iets niet meer.
Je hebt al veel geprobeerd — gesprekken, boeken, goede adviezen — en toch loop je steeds tegen hetzelfde vast.
Het werk dat ooit paste, voelt nu als een jas die knelt.
Je bent gevoelig en hebt jezelf geleerd aan te passen, tot je niet meer goed weet wie je bent zónder die aanpassing.
Je stelt uit wat er écht toe doet — en voelt dat de tijd dringt.
---- WAAR HET BEGON
Thuis was er niets te klagen. En toch bleef er van binnen veel onberoerd.
Ik ben opgegroeid in Brabant, middelste van drie broers, in een gezin waar het aan de buitenkant klopte. Mijn vader was een hard werkende ondernemer — en emotioneel afwezig. Niet omdat hij niet gaf, maar omdat hij niet anders wist. Mijn moeder was er altijd, zorgzaam, maar ook angstig op haar eigen manier.
Ik heb dat lang met me meegedragen. Tot ik begreep dat je alleen kunt geven wat je zelf hebt gekregen, en alleen kunt handelen vanuit wat je kent. Ze konden niet anders. Dat beseffen was geen conclusie uit een boek — het was een opluchting. En het begon, zoals zoveel dingen bij mij, gewoon thuis.
Op mijn negentiende vertrok ik naar Eindhoven voor bedrijfskunde aan de Technische Hogeschool. Niet als logische stap, maar als uitbraak. Het dorp gaf me niet wat ik zocht: ruimte, voeding, vrijheid. Die behoefte aan autonomie heeft me sindsdien nooit losgelaten — en ook regelmatig in de problemen gebracht, wat ik pas later zou begrijpen.
--- DE OMWEG
Mijn lichaam bleek beter in communiceren dan ik.
Na mijn studie werkte ik als consultant in de ICT. Systemen, transformaties, complexe vraagstukken — maar mijn blik ging steeds naar de mensen daarbinnen, naar wat er werkelijk speelde onder de oppervlakte. Het werk klopte niet. Ik nam ontslag. De volgende baan ook niet. Mijn lichaam nam uiteindelijk de beslissing die mijn hoofd bleef uitstellen: RSI, uitval, gedwongen stilstand.
Daar zou het niet bij blijven
“Ergens in dat uur werd iets helder wat ik eigenlijk al lang wist maar nog nooit hardop had gezegd: ik wil mensen inspireren en stimuleren op het gebied van leven.”
Na die uitval volgde een loopbaangesprek. Ik weet eerlijk gezegd niet meer veel van dat gesprek — behalve wat eruit kwam. Niet als carrièreplan. Als richting. Als iets wat van binnenuit klopte op een manier die geen enkele baan tot dan toe had gedaan.
Vanuit die intentie begon ik de SPO — de psychosociale opleiding in Utrecht, tegenwoordig de Academie voor Integrale Menskunde. Niet alleen om anderen te helpen — ik wilde ook zelf geïnspireerd en gestimuleerd worden. Vijf jaar later studeerde ik af als transpersoonlijk counselor — want precies halverwege die opleiding werden we onverwacht zwanger van onze eerste zoon. Het leven heeft gevoel voor timing.
--- EEN VRAAG DIE BLEEF
Leef ik de tijd die ik krijg werkelijk, of stel ik uit wat er écht toe doet?
Mijn vader overleed aan een hersentumor toen hij 56 was. Ik was 28. Die leeftijd heb ik inmiddels achter me gelaten — en dat voelt anders dan ik had verwacht. Zolang je jonger bent dan de leeftijd waarop je vader stierf, is zijn dood iets dat nog voor je ligt. Op een gegeven moment draai je die grens voorbij. Dan weet je wat het is om verder te leven dan hij heeft gekund.
Niet zwaarder. Maar dichter bij. Het roept een vraag op die ik sindsdien niet meer kwijtraak. Het antwoord was, eerlijk gezegd, lang: ik stel uit.
--- DE MEEST BEPALENDE KEUZE
Vrijheid opgeven of jezelf vinden? Het bleek hetzelfde te zijn.
Voordat ik vader werd, moest ik eerst een andere keuze maken. Voor mijn partner kiezen. Dat klinkt vanzelfsprekend — maar voor mij was het dat niet. Al mijn leven had ik vrijheid en autonomie als hoogste goed beschouwd. Die drang om uit te breken, weg van wat me beperkte, was er al in Eindhoven. En nu stond ik voor het moment waarop echt kiezen voor iemand anders voelde als het opgeven van mezelf.
Dat was de beperkende overtuiging. Niet de werkelijkheid
“Je hebt altijd een keuze. Zelfs — juist — als je denkt dat je er geen hebt.”
Edith Eger, de Hongaars-Amerikaanse psychologe en Auschwitz-overlevende, schrijft in haar werk over precies dit: hoe mensen in crisis het gevoel verliezen dat er keuzemogelijkheden zijn. Terwijl die er altijd zijn. Niet altijd makkelijk. Niet altijd pijnloos. Maar ze zijn er. Dat inzicht heeft me diep geraakt — en ik herken het in bijna iedereen die ik begeleid.
Ik koos voor mijn partner. Het was de beste keuze die ik heb gemaakt. En daarmee werd de weg vrij gemaakt — voor ons, voor ons gezin, en voor mijn oudste zoon die er niet zou zijn geweest zonder die keuze. Niet de vrijheid die ik dacht te verliezen, maar de vrijheid die ik won door te kiezen vanuit liefde in plaats van vanuit angst
In crises ervaren de meeste mensen geen keuzemogelijkheden. Maar je hebt altijd een keuze. Dat besef is de basis van alles wat ik doe als coach.
--- SPIEGEL EN SYSTEMEN
Kinderen laten je zien wie je werkelijk bent. Niet wie je denkt dat je bent.
Vaderschap heeft meer met me gedaan dan welke opleiding ook. Ze vragen aanwezigheid, eerlijkheid en verantwoordelijkheid, en laten genadeloos zien of je leeft wat je uitdraagt. Dat verdien ik elke dag opnieuw. Mijn eigen vader heeft dat niet kunnen zien. Dat draag ik mee — niet als last, maar als herinnering dat de tijd die je krijgt het waard is om bewust in te leven.
Acht jaar in de verslavingszorg volgden — het mooiste werk dat ik tot dan toe had gedaan, met mensen die de betekenis van hun leven wilden herontdekken. Daarna management in de psychiatrie en welzijn, gedreven door de ambitie om ook systemen te verbeteren. Maar ik verbond me te volledig met plekken waar ik geen echte invloed had. Paniekaanvallen. Overspanning. En uiteindelijk een vaste baan bij de gemeente Amersfoort die ik aannam terwijl alles in me nee zei — op zoek naar veiligheid, maar in werkelijkheid gewoon bang.
Op dat punt had ik genoeg materiaal voor een boek over hoe je jezelf kwijtraakt. Ik besloot er maar een praktijk van te maken.
--- EINDELIJK
Dertig jaar nadat ik voor iedereen het luisterend oor was, doe ik het nu als mijn werk.
Al in mijn studententijd kwamen mensen bij mij langs. Niet voor antwoorden, maar voor ruimte. Een luisterend oor zonder oordeel, zonder goed bedoeld advies. Mijn comfortabele stoel werd gevonden door iedereen in huis — wat me in het licht van alles wat volgde, behoorlijk veelzeggend lijkt.
Eerlijk gezegd heeft werk me nooit veel plezier gegeven. Ik had me er allang bij neergelegd dat het waarschijnlijk ook nooit leuk zou worden. Als hoogsensitief persoon gedroeg ik me op de werkvloer als een kameleon — ik paste me aan, keer op keer, en raakte mezelf daarin kwijt.
Sinds 2016 werk ik volledig als coach vanuit mijn praktijk in Amersfoort, waar ik met mijn partner en onze twee zoons woon. Met coachen heb ik eindelijk een vorm gevonden waarin ik gewoon kan zijn. Niet de versie die past in een systeem of bij een verwachting. Gewoon mezelf. Dat ik dat ooit in mijn werk zou vinden — ik had er niet op gerekend.
Ik ben hoogsensitief en een high sensation seeker — ik voel alles én zoek voortdurend beweging en prikkels. Mijn dag begint met een koude douche, ademoefeningen en stilte. Op Landgoed Den Treek wandel of mountainbike ik regelmatig — niet om iets te bereiken, maar om terug te keren naar eenvoud.
Dat breng ik mee als jij vastloopt.
--- HOE IK WERK
Vijf beginselen — niet als model, maar als geleefde ervaring.
Herken je iets in wat je leest?
Herken je iets in wat je leest,
dan nodig ik je uit om kennis te maken.
Geen traject.
Geen verplichting.
Dan is een gesprek de volgende stap. Geen traject, geen verplichting — gewoon kijken of het past.
